GÜL YA HÛ!

 
   Gül dedi ki: “Benim yüzüm kadar güzel bir başka yüz olmadığı halde gül suyu çıkaranların bana çektirdikleri azap nedendir?Bir bilsem…”
Bülbül buna kendi terennüm lisanıyla şu cevabı verdi: “Dünyada bir gün güldüğü için bir yıl azap çekmeyen kim vardır?”
Ne güzel söylemiş Ömer HAYYAM. Ne dersiniz?Bir gün gülebilmek adına bir yıl azap çekmeye hazır bir ruh halimiz var mı acaba?Gül olmak mı güzel, gül yoluna dökülmek mi?Mânâlarda kaybolmaya var mısınız?
Bülbülü mest eyleyen güzellik kendini değişik anlamlarda gösterir.Bazen bir sevgili, bazen bir bahar sevinci, şiirimizin ise canlı bir rengi.
Gülü değerli kılan sevgiliden izler taşımasıdır.Mahbubu anlatmayan gül kokusuz, yârdan habersiz gül renksizdir.
Gül gülmenin, lale ıstırabın sembolüdür.Gülün gülmesi demek olan açılışında başka renkler görülmez.İçi dışı gül rengindedir.Halbuki lale öyle değildir. Açılınca görülür ki iç rengi siyahtır.Bir matem havası vardır sanki.
Çiçekleri konuşturup sırlarını dökmeyi başaran bir milletin baş tacı olan simge güldür.Gülde Tanrı’yı koklayan Yunus; gül yanaklı sevgilinin bir tebessümünü bile bahara değişmeyen Nâili; bülbül nefesiyle gülü terennüm eden Fuzuli; kaynayan, duyan, düşünen bir gül portresi çizen Yahya Kemal vb. isimler gülü zirvelere taşımış Hakk aşıklarıdır.
Çarşısında gül alınıp gül satılan; gülden terazi tutulan bir erenler meclisinde gülü anlamak ne bahtiyarlık.Gül bitirmek için  dikene su yerine kanını verecek bir neslin gül kokusu yerine dikenlere müptela olması ne yazıktır.
Gül ki ömrümüzün her deminde açan bir armağandır.
Gül ki narin ve ince doğuştur, merhabadır.
Sevginin şelalesi insanlığın çiçeği,
Yeryüzünün yüz akıdır gül.
Gül ki bir yöneliştir bilgiye
Gül ki kaynaktır hep sevgiye.
Yağmursuz gül kuru, kendini güle adamayan yağmur da bir hiçtir.Yağmur ve gül, yeryüzü ile gökyüzünün buluşmasıdır.Aralarındaki bağ ise sadece muhabbettir.Anlaştıkları tek dil sevgicedir.Konuştukları kelam güzele ve sevgiye dairdir.Sevgice konuşmayanlar anlayamazlar bu ilişkiyi, sevmeyi bilmeyenler göremezler bu kavuşmayı.
Bilmecelerin en büyüğüdür sevgi.Yağmur ve gülle anlam bulur en çok.Sevgisiz yağmur gül yerine dikenler yeşerten bahtsız, sevgisiz gül yağmurdan nasibini alamamış zavallıdır.
Gül özlemdir, aşktır , vuslattır.
Ey yağmur, her sabah beni çağırmaya gel
Ey gül sen de her gece hayal kurmaya gel
Sevgi, yağmur sonrası gönlüme
Güzelliği, dostluğu doldurmaya gel.
Ve Gül Ya Hû!
Derkenar:
Ya şevk içinde harab ol, ya aşk içinde gönül,
Ya lale açmalıdır göğsümüzde yahut gül.
                                             Yahya KEMAL